Het is alweer een poosje geleden dat ik wat geschreven heb over de grote groep vluchtelingen die uit Congo naar Zuid Soedan waren gevlucht. Maar zoals in onder aan het laatste bericht te lezen is wordt het vervolgt.
Een maand geleden was eigenlijk het begin van het vervolg. Dit was het moment dat de logistiek achter de interventie was gestart. Alle spullen om een nood water installatie te maken werden verzameld in Juba, een kleine vracht wagen was ingehuurd om de spullen over de hobbelige weg van Juba via Yei naar Lasu te brengen.
Bij aankomst in het kamp is het al duidelijk dat de mensen er zich langzaam gaan vestigen. Er staan al een
vluchtelingen starten met de bouw van hun onderkomen
hoop skeletten van hutjes te wachten op een plastic zeil van UNHCR. UNHCR heeft namelijk toegezegd dat iedereen die geregistreerd is als vluchteling en start met het bouwen van een hutje een plastic zeil krijgt. De vluchtelingen gebruiken deze meestal als een dak voor hun hutje. Overal zie je mensen hun gemarkeerde plekken schoon wieden en bomen om kappen voor de hutjes. Gereedschap hiervoor hebben ze niet en daarom is UNHCR een gereedschap bank gestart waar de vluchtelingen gereedschap zoals schoppen, kapmessen, bijlen, etc. kunnen lenen. Het is raar om te bedenken dat dit binnen vier weken een kompleet nieuw dorp/stad zal zijn met 6000 inwoners.
Bij aankomst in Lasu organiseren we meteen meetings met UNCHR en de leiders van de vluchtelingen. Om effectief te zijn moeten we snel aan de slag. De eerste nood water installatie moet staan voordat de grote massa besluit te verhuizen naar het nieuwe kamp. Er worden zo’n 6000 vluchtelingen verwacht. MEDAIR heeft al toegezegd om 2 water systemen te gaan bouwen en met de eerste is nogal haast omdat er zo goed als
operators monteren leiding netwerk
geen veilig drinkwater is in het kamp. Een water installatie kan toch al gauw rond de 2000 mensen helpen. Nadat er een geschikte locatie is gevonden in het kamp en afspraken zijn gemaakt met de leiders om bedieningspersoneel en bewakers te selecteren voor de water installatie kan het werk beginnen.
De veiligheidsituatie in het kamp laat het ons niet toe om daar te overnachten en we zijn dus gedwongen om elke dag op en neer te reizen. Een enkeltje Yei- Lasu is hellaas 2 uur rijden. Als we na drie dagen hard werken bijna de water installatie volledig hebben geïnstalleerd krijgen we slecht nieuws. De LRA heeft toegeslagen in 2 dorpen op 5 en 15 km afstand van Yei in de richting van Lasu. 15 mensen zijn letterlijk in elkaar gehakt en een dorp is geplunderd. Een dwaze actie van de LRA om angst te zaaien. De burgemeester van het gebied roept op via de radio dat iedereen zich moet bewapen met wat hij heeft. Alles is toegestaan AK 47, pijl en boog, kamp mes, etc. de dag na deze oproep zien we inderdaad dat iedere man die buiten Yei woont zich heeft bewapend met een pijl en boog. Sommige hebben hun AK 47 weer eens te voorschijn gehaald en fietsen daar mee rond.
De VN besluit om de veiligheid level op te voeren en dit houd in voor MEDAIR dat we alleen nog maar met een
Op weg naar Lasu
gewapende escorte naar Lasu kunnen reizen. Omdat dit vrij duur is besluiten we ons aan te sluiten bij de dagelijkse escorte van de UNHCR. Dit erg vervelend, UNCHR vertrek meestal vrij laat (half tien) en dit levert erg veel vertraging op in de bouw.
Gelukkig een week later is het ons gelukt is om de eerste water installatie op te leveren. Na een week observatie van het bedieningspersoneel die de water installatie draaiende zullen houden wordt er een groot openingsfeest gehouden. In Zuid Soedan betekend dus een hoop speeches en weinig muziek. Alle belangrijke mensen moeten wat zeggen en hoe belangrijker je bent de te meer je zegt. Iedereen in Zuid Soedan is belangrijk dus dat zijn een hoop speeches en niet alleen van Medair, UNCHR en UNICEF maar ook van alle leiders en overheidsvertegenwoordigers. Gelukkig is iedereen blij met de nood water installatie van MEDAIR. Zie ook de foto;s
aan de water tap in het vluchtelingen kamp
trotse operators
