Nog een nachtje en dan zit het avontuur in Zuid Soedan erop. Het is soms moeilijk the bevatten dat ik hier al 3,5 jaar zit. In deze 3,5 half jaar heb ik veel meegemaakt te veel zelfs om in een documentje zoals deze op te sommen. Het was in ieder geval mooi en uitdagend om in land te werken dat op de grenslijn ligt van het Arabische noorden en het Afrikaanse zuiden en in zijn kinderschoenen staat van zijn bestaan.
De laatste dagen zijn de dagen van de afscheid feestjes. Bij elke basis waar je voor de laatste keer langs komt wordt er een feestmaal/dinner gemaakt dat traditioneel wordt afgesloten met het gedeelte waar elke collega een speech houd en zijn goede herinneringen over je verteld. Het zijn mooie avonden waar je aan dingen wordt herinnerd die je al weer bijna vergeten was. Het is moeilijk om afscheid te nemen van deze plek.
Voor elke gebeurtenis die ik mee gemaakt hebt, realiseer ik me dat ik iets moois hebt terug gekregen zoals: de spelende kinderen in de straten, de moeder die haar onverharde erf grondig veegt met een stof wolk achterlatend, de mix van geuren van Soedanees eten die van elke tukul vandaan komt, hele huishoudens die verzameld rond een televisie onder de sterren zit, de waanzinnige boot trips over de Nijl, de ochtend groeten, de lach en de moed die de mensen hier hebben.
Wat meer kan ik zeggen dan dat ik deze plek zo zal missen en ieder die mijn gesteund heeft dankbaar bent. Op dit moment bereid ik me voor op mijn reis naar huis vol goede moed en vol spanning voor wat gaat komen.




